Urang sering nganggap maot sabagé pamit, sabagé gelap sareng tungtung, tapi éta langkung sapertos perjalanan tanpa rurusuhan, istirahat anu lami-diantos-antos.

Kahirupan téh panjang leumpang. Urang anjog nangis, tumuwuh nepi stumbling, mawa kabagjaan jeung weariness, care jeung kaduhung, rushing ngaliwatan dunya. Urang bogoh, hate, nempel, jeung leungit; urang buka deui haté urang deui jeung deui, lajeng nutup aranjeunna gently. Jeung maot téh ngan saukur waktu urang ngébréhkeun sagala kabeungbeuratan urang-teu aya deui kahariwang, euweuh deui guligah, euweuh deui kahayang anu teu kacumponan, euweuh deui kecap anu teu diucapkeun.

Ieu lain punah, tapi mulang.

Sagampil daun ragrag ka bumi, aliran gabung sagara, sarta awan robah jadi hujan lembut, sagala hal boga jalan takdir maranéhanana, kitu ogé urang. Imut nu sakali-kali hérang, kahaneutan nu ngawarnaan mangtaun-taun, lelembutan nu diukir dina manah urang, ulah sirna ku anging. Éta ngan ukur aya dina wujud anu sanés: disumputkeun dina angin, dina cahaya bulan, dina unggal waktos anu lembut nalika urang mikirkeun aranjeunna.

Maot teu sabalikna tina kahirupan, tapi bagian tina eta. Éta ngajadikeun samentara berharga, ngajarkeun urang pikeun ngahargaan ngaliwatan pamitan, sarta reminds urang pikeun cinta deeply, nangkeup pinuh, sarta hirup earnestly bari urang bisa.

Urang henteu kedah sieun ninggalkeun, sabab anu penting moal pernah dileungitkeun ku waktos.

Jalma anu geus indit pernah bener indit. Aranjeunna nembé dugi ka basisir anu sepi payun, ngantosan dina waktos anu jero pikeun reuni jempé. Sareng urang, mawa cahaya anu aranjeunna tinggalkeun, teras-terasan leumpang lemah lembut di bumi, hirup saé-jawaban anu pangsaéna pikeun pamisahan.

Hirup sareng maot mangrupikeun wirahma alam, datang sareng angkat mangrupikeun takdir. Taya sora, euweuh kasedih -ukur lelembutan, lalajo, jeung ngaberkahan.